Ellen-van-Dijk-Header vertical stripe
Arrow
Arrow
Slider

Stoerevrouwensporten.nl volgt mij op weg naar La Course

stoerevrouwensportenDe website stoerevrouwensport.nl volgt mij van dag tot dag op weg naar La Course by Le Tour de France. Kom te weten hoe ik naar Parijs toe ga, wat voor trainingen ik doe, waar ik slaap, wat mn ontbijt is etc. etc. met ook elke dag een fotootje.

 

 

 

 

 

Voor de pagina op deze website over La Course klik hier.

Onderstaande teksten zijn letterlijk overgenomen van stoerevrouwensport.nl.

 

Weekendje Parijs met Ellen van Dijk (zie origineel)

Stoerevrouwensporten-thumb
Ellen van Dijk, dat is de naam die je de komende dagen veel zult tegenkomen op onze site. De Nederlandse renster uit de Boels Dolmans ploeg en wereldkampioen tijdrijden gaat namelijk naar Parijs om te koersen op de Champs Elysees en daarvan houdt ze ons met foto’s op de hoogte.

Noem een historisch moment uit je leven en je weet nog precies waar je was toen het gebeurde. Waarschijnlijk weet je nog wat je in de dagen ervoor en erna deed. Toch? Dit weekend wordt er in Parijs historie geschreven in de wereld van het vrouwenwielrennen. Want na jaren van afwezigheid is de vrouwensport weer terug in de Tour. In de hoogtij dagen van het vroegere vrouwenwielrennen kende de Tour voor vrouwen een ongekende populariteit. De Nederlandse Leontien van Moorsel stond aan de wereldtop en wist van de Tour een spannend schouwspel te maken. Veel rensters van de huidige generatie hebben Leontien nog zien koersen en kennen zo de grote aandacht die de vrouwensport kreeg. Hoe anders is dat tegenwoordig. De Tour voor vrouwen bestaat niet meer en veel andere koersen kunnen niet meer blijven bestaan. En daar moest verandering in komen vonden een paar rensters waaronder Marianne Vos en Emma Pooley. Zij gingen in gesprek met de UCI en ASO en wilden de vrouwen terug in de Tour. De directeur van Tour vond dat niet eens z’n gek idee. Een jaar later – op de slotdag van de mannen Tour – gaat het nu gebeuren: de vrouwen hebben een criterium in Parijs, over het parcours van de mannen, met het publiek wat daar ook bij hoort.

 

LaCourse-1woensdag
Woensdag: Bijkomen in Alblasserdam met mijn concurrenten voor La Course op zondag.
Het was pittig, maar ik werd 2e achter Marianne en voor Amy Pieters.

De vrouwen gaan strijden om één van de mooiste titels: winnaar op de Champs Elysees. Wij vinden dit een historisch moment en vermoeden dat we over tien jaar nog praten over die ene eerste editie van La Course, zoals de wedstrijd gaat heten. En wij willen deze ene gebeurtenis in de geschiedenis van de wielersport zo mooi mogelijk vastleggen. En daarom volgen wij Ellen van Dijk in de aanloop van en tijdens het evenement op de voet. We willen weten op wat voor fiets ze rijdt, waar ze slaapt en wat ze eet. En we willen weten hoe Ellen het weekend in Parijs beleeft. Achterop haar fiets kunnen we niet gaan zitten en om met haar mee te rijden zijn we ook niet goed genoeg, Ellen is per slot van rekening de snelste vrouw ter wereld. Dus daarom houdt Ellen ons op de hoogte van haar avontuur. En hoewel La Course pas op zondag verreden wordt is haar avontuur gisteren al begonnen. Gisteren werd Ellen 2e bij het eerste profcriterium (een wedstrijd over steeds hetzelfde kleine rondje) waar ze tegen aantal van de dames reed die ze zondag ook tegen zal komen. Marianne Vos won en Amy Pieters werd 3e. Of dit wat zegt voor Parijs?

Eigenlijk weten wij nog helemaal niet wat te verwachten en hebben het daarom aan Ellen gevraagd: “De mannen eindigen in Parijs altijd met een massasprint, doen wij dat ook dan zijn Wild, Vos en Bronzini kanshebbers. Zij zijn de snelste sprinters op het moment. Maar misschien gaan wij wel iets heel anders doen dan de mannen en krijgen vluchters een kans. Dat is dan in mijn voordeel, want ik ga natuurlijk wel iets moois proberen. Alleen de vraag is of dat lukt, het is een rondje waar je niet zomaar wegkomt. Het is echt pittig, met kasseien en aan de ene kant loopt het op en aan de andere kant weer af. Het enige wat ik kan zeggen dat er zo maar eens wat anders zou kunnen gebeuren dan alleen een massasprint. Het is een bijzonder moment voor ons en ik hoop wel dat dit het begin van meer is. Deze wedstrijd wordt in 104 landen uitgezonden, dan moeten we echt wel wat moois laten zien zodat mensen er echt enthousiast van worden en meer willen zien. Misschien dat we met onze wedstrijden andere meiden kunnen inspireren ook te gaan fietsen of dat er meer sponsoren voor de sport komen.

Ik heb zin in La Course. Eindelijk gaat het gebeuren en ik merk echt dat de media meer aandacht eraan besteedt dan andere wedstrijden en dat is wel heel speciaal. Voor mij persoonlijk ook hoor, ik heb veel mooie wedstrijden gereden en de wedstrijd die de meeste indruk op me maakte was die van de Spelen. Er stonden zoveel mensen langs de kant van de weg en de sfeer was enorm. Dat maken wij niet vaak mee en ik denk dat het dit weekend in Parijs wel net zo kan zijn, dat die sfeer er weer is en het is heel gaaf om dan te koersen.
Aan de andere kant rijden wij iets van vijf uur voor de mannen uit en is dat misschien nog iets te vroeg. Toch heb ik de hoop dat er heel veel mensen zullen zijn.
En dan is er nog de tv uitzending, we worden in meer dan 100 landen uitgezonden en dat is voor de kijkers wel leuk. Die laatste etappe van de tour is natuurlijk langzaam rijden en champagne drinken en pas in Parijs gaan ze koersen. Dat is een saaie bedoening, dan kan je beter naar ons kijken, toch?”

LaCourse-2donderdag
Donderdag: Trainen met mannen … om wat extra hardheid op te doen :)

De weg naar La Course 2014 (zie origineel)

Stoerevrouwensporten-thumb2
Omdat dit weekend de eerste editie van La Course by Tour de France wordt verreden en wij dat een historisch moment vinden, volgen wij Boels-Dolmans renster Ellen van Dijk in de aanloop en tijdens deze wedstrijd. Ellen vertelt ons hoe ze het ervaart en stuurt ons dagelijks een foto. En wij? Wij staan zondag op Champs Elysees onze longen uit ons lijf voor haar te roepen. Want daar gaat Ellen vast wel wat proberen.

“De spelersbus is vertrokken en is onderweg naar het bladibla stadion, waar oranje zich om zo en zo laat gaat voorbereiden op die en die wedstrijd.” Zoiets hoorden we tijdens het WK voetballen voor elke wedstrijd. Grote ophef ontstond er toen de mannen van Oranje hun hotel moesten verlaten. Zo’n verhuizing en verandering van omgeving zou hun de titel wel kunnen kosten.
Toen wij dat hoorden moesten we een beetje lachen. Die voetballers, ze hebben een spelersbus, slapen in een sjiek hotel en worden overal naar toe gevlogen. Hoe anders is dat bij het wielrennen. Goed wielrenners rijden op hele dure fietsen en komen overal op de hele wereld, maar zoals bij de voetballers is het niet. Bij de renners in de Tour is dat al minder, zij hebben wel een teambus met daarin de nodige luxe en worden ook wel van hot naar het gevlogen, maar hun hotels? Die zijn vaak zo erg dat sommige ploegen zelfs hun eigen matrassen meenemen. Bij de vrouwen in het wielrennen is het weer anders. Marijn de Vries zette pas nog een foto online van de slaapzaal van een manege. Hier sliepen de meiden na een heuse wielerkoers. Het is soms hilarisch om te zien.

Toch zijn de vrouwen hier heel ontspannen over, ze beseffen zich maar al te goed hoe mooi het is dat profrenster zijn en hoe deze tijd in hun leven uniek is en dat ze het nooit zullen vergeten. Veel van hen zijn dankbaar voor wat ze meemaken en zetten zich vooral in om hun sport op de kaart te zetten. En dat maakt het vrouwenwielrennen misschien wel extra leuk.
Waarom we je dit vertellen? Nou dat heeft te maken met het telefoontje wat we vanmorgen met Ellen hadden. Ze was druk bezig haar huis op te ruimen en haar tas klaar te zetten. Vandaag vertrekt ze namelijk richting Parijs. En Specialized – de sponsor van haar ploeg – komt om een bepaalde tijd naar haar huis. Even dachten we: “Zo dat is sjiek, wordt de wereld kampioen tijdrijden nu gewoon thuis opgehaald?” maar nee dat is niet het geval. Ellen wordt met de camera gevolgd voor een filmpje van Specialized. Ze komen filmen hoe ze haar spullen in de auto zet en van huis weg rijdt.

Dus wij dachten: “Oh als ze naar Schiphol rijdt? Want daar woont Ellen immers vlakbij.” Maar nee, Ellen gaat niet met het vliegtuig, ze rijdt met haar eigen auto naar Parijs!
Ellen: “Ik dacht: zo ver is Parijs niet, dat kan ik net zo goed zelf rijden.”

Dat is precies hoe het bij de profrensters dag in dag uit gaat. Elke dag rijden er wel een paar rensters, met hun tasje naast zich in de auto naar een belangrijke wedstrijd toe. Als wij Ellen vertellen dat we haar en haar collega’s wel stoer vinden, vertelt ze over haar ploeggenootje. Die is na de Giro Donna meteen doorgegaan naar de volgende wedstrijd. En heeft 17 dagen achter elkaar gekoerst zonder rustdag! En dat is best heftig. De mannen in de Tour doen dat niet hoor. En die voetballers met hun spelersbus al helemaal niet.
En terwijl we iets mompelen over het ware sterke geslacht pakken we onze tas om naar Schiphol te gaan. Vanavond zijn we in Parijs…. We kunnen haast niet wachten.

Liefs Jeanine en Rose

p.s. Ellen’s foto van de dag volgt nog, want foto’s maken, whatsappen en bellen terwijl je rijdt? Dat mag natuurlijk niet en wij mogen in het vliegtuig ook niet internetten.

p.p.s. Veel plezier op de camping Rhodé, we nemen iets leuks voor je mee uit Parijs!


Ellen van Dijk op de Champs Elysees (zie origineel)

LaCourse1
Nog maar een paar uur en het spektakel gaat los. En dit jaar veel eerder, wat terwijl de mannen nog naar Parijs moeten fietsen, rijden de vrouwen hun koers op de Champs Elysees.

Ellen is gisteren op haar fiets al naar het parcours geweest en heeft het rondje goed verkent. Nu is het zo op het eerste gezicht een simpel rondje. De rensters rijden achter de Arc de Triomphe en dan weer richting het Place de la Concorde. Daar dan achter langs en weer richting de Arc de Triomphe. Dat rondje herhalen ze tich keer – de koers is ongeveer een kilometer of 90 – en dan komt de finish. Die is net na de Place de la concorde.

Nu kent dit rondje een kleine uitdaging en dat is dat het aan de ene kant oploopt en aan de andere kant afloopt. Vroeger heeft Jean Paul van Poppel de sprint in Parijs een keer gewonnen toen het rondje de andere kant op ging dan de jaren ervoor. Hij dacht dat het aan die kant iets afliep en dat hij dus nog harder kon sprinten voor de finish. Hij stak een zwaarder verzet, zodat hij zwaarder kon trappen en per pedaalslag meer meters kon afleggen. Maar toen hij vlak voor de finish schakelde en uit alle macht ging trappen, kreeg hij de schrik van zijn leven. De weg liep inderdaad even af, maar de 200 meter voor de finish liep het weer op. Zijn fiets trapte veel te zwaar!

Toch heeft hij gewonnen, maar dat ging niet makkelijk.

En dat is waarom Ellen de Champs Elysees verkent heeft. Zij wil geen verrassingen.

Ellen zet hem op vandaag, we zullen voor je roepen, schreeuwen en alles. We zullen daar staan op het Place de la Concorde en elke keer al jij passeert gaan we zo trots op je zijn!

En we spreken je vanavond aan tafel wel!


 

Genieten van La Course 2014 (zie origineel) 

Stoerevrouwensporten-thumb3
Klik! Met mijn telefoon maak ik een foto van de 21-jarige Riley en Ellen van Dijk. Op de achtergrond het podium van La Course. De fiets van Ellen staat tegen een hekje en achter haar vragen fotografen uit de hele wereld om haar aandacht. De wereldkampioene tijdrijden neemt even tijd voor Riley en maakt een praatje met haar. Twee wielrensters in hartje Parijs, de één om zo een wedstrijd te rijden en de ander overgevlogen vanuit Amerika om als fan diezelfde wedstrijd te bekijken. Beide vrouwen voelen de energie van de dag en het bijzondere moment. Vandaag wordt er in Parijs geschiedenis geschreven en zij zijn erbij.

Over wie er gaat winnen zijn er vooraf veel verschillende gedachten. Van de broer van Marianne Vos hoor ik dat hij er nog niet helemaal zeker van is. Hij vermoedt dat het een spannende wedstrijd wordt waarbij veel rensters aan zullen vallen en iets zullen proberen. De ploegleider van Marianne – Koos Moerenhout – draagt een geel t-shirt en maakt daarmee duidelijk waarvoor hij en zijn dames in Parijs zijn. Ik richt me op Ellen van Dijk, want hoewel La Course een echte sprinterswedstrijd is, weet ik dat ze iets gaat proberen en dat Ellen met haar tijdrijders lichaam één van de weinige rensters is die het peloton een tijd voor kan blijven.
Kort na de start probeert ze het ook. Het peloton heeft nog geen twee rondes gekoerst als Ellen in haar eentje voorop rijdt. Op de grote schermen die langs de weg staan, wisselen de beelden van het peloton naar Ellen. Ze houdt het even vol, maar het peloton weet haar als snel terug te halen. Ellen probeert het weer. Twee rondes lang zien we het peloton jagen op haar. Op dat moment krijg ik voor de zoveelste keer die dag kippenvel. De hele wereld kijkt toe terwijl Ellen van Dijk, onze Ellen, in haar eentje voor het peloton uitrijdt op de klinkers van de Champs Elysees. Dit is wat de rensters wilden, een spannende koers met aanvallers op het grootste podium van de wereld.

De volgende dag pak ik bij de gate van mijn vlucht naar huis twee kranten, de Volkskrant en de Telegraaf. Pagina’s over het fietsen, maar niets over La Course. Tenminste niet op de eerste vier pagina’s over de sport. Die staan vol over de fiets van Bauke Mollema en de crash van Froome in de eerste week van de Tour. Ook lees ik een column over oostblokteams en doping en een mager verhaal over Nibali en het winnen van de Tour. Pas op de volgende pagina zie ik ze staan, de namen van de eerste drie met daarachter de afkortingen van de ploeg. Er is vooruitgang geboekt. Er staat en quote van Marianne bij. Hoe verdrietig dat de heren wielerjournalisten niet de sjoege hadden inhoudelijk iets over de koers te zeggen, liever profileren ze zich met columns en theorieën over mogelijk dopinggebruik in de mannensport en falende fietsen van renners die niet eens het podium haalden. Gelukkig heb ik mijn eigen site en kan ik hier vertellen dat Vos slim gereden heeft en won met de steun van een sterke ploeg, maar dat de koers smoel kreeg door die lange blonde renster op die Specialized fiets. Ellen van Dijk, die in haar eentje voor het peloton uitreed, zij heeft voor mij de koers gemaakt. Wow, wat is ze stoer!


"Miep miep zoef, daar gaat Ellen van Dijk. Dat zij gisteren de wedstrijd spannend maakte, wisten zowel Volkskrant als Telegraaf niet te melden in hun 300 woorden tellende verslag. #lacourse"

 

Foto’s: Ellen van Dijk, Boels Dolmans, Sean Robinson (velofocus.com)