Ellen-van-Dijk-Header vertical stripe
Arrow
Arrow
Slider

[column] -Magic Mountainbike-

 Mountainbike thumb2Lees hier de column van Ellen van Dijk uit het juni nummer van het blad Fiets. Het gaat over een mountainbike 'wedstrijdje' in de Belgische Ardennen van een tijdje terug die ik reed samen met m'n vriendin Hannah. Het ging niet helemaal (totaal niet dus..) zoals ik had verwacht.

column-fiets4 

ROC dArdenne logo 

 

 

Out of your comfort zone, that is where the magic happens. Dat hield ik me voor toen ik het inschrijfformulier voor de Roc d’Ardeche invulde. Een MTB marathon in Houffalize van 82km. Mijn vriendin en haar vriend deden mee en ik kon zo aansluiten, want we reden wel vaker een tochtje op de mountainbike in Arnhem met z’n drieën. Het was wel een soort wedstrijd, maar daar zouden wij niet aan mee doen. Nu laten mijn technische vaardigheden op de MTB nogal te wensen over, maar ik ben altijd wel in voor wat avontuur. Bovendien heb ik een veel te professionele, splinternieuwe, supersonische, S-works MTB en die wilde ik graag eens benutten. Gezellig een weekendje in de Ardennen en meteen een goede training, ideaal!

De start bleek wel wat vroeg te zijn en toen we precies 50sec voor het lossen van het startschot aan kwamen fietsen, zag ik allemaal fitte dames staan. Wat hield dit allemaal in? Gelukkig was er geen tijd om over na te denken want toen het startschot klonk sprintte de dames weg en waren wij meteen gelost. De route was immers nog lang. De eerste 1,5km reden we op asfalt omhoog en daarna volgde een afdaling het bos in. Ik hoorde wat rammelen, keek naar beneden, verloor mijn concentratie en o-nee-aah-a-o-NEEEE! Jawel, na precies 1,7km vloog ik met 40km/u over de kop de struiken in. Gelukkig was het een zachte landing en dus probeerde ik mezelf bij elkaar te rapen en niet veel later de route te vervolgen.

Helaas bleek dat niet de goede route te zijn en zo had ik het gepresteerd om binnen 2km te vallen én te verdwalen. Ik vroeg me hardop af waar ik aan was begonnen. Ik ben een wegwielrenster en mijn specialiteit is om zo hard mogelijk in mijn eentje op mooi geasfalteerde wegen te rijden. Nu reed ik met 5km/u een berg op in een bos en deed ik er alles aan om op mijn fiets te blijven en geen botten te breken. Out of my comfort zone was ik in ieder geval. Terwijl ik me bedacht wat een fijne discipline tijdrijden toch is, voelde ik wel erg veel vering in mijn full suspension S-works. Nee hè, een lekke band. Waar is mijn ploegleider om een nieuw wiel te steken? Helaas, zo gaat dat dus niet in het mountainbiken, nu mocht ik lekker mijn eigen probleem oplossen. Daar blijk ik niet erg goed in te zijn en dus was ik als een kind zo blij toen ik na ruim 2 uur en 15km een materiaalpost tegen kwam. Het leek alsof ik al twee weken onderweg was. Dit gevoel werd nog wat versterkt toen ik 10km later opnieuw een lekke band had en ik niet meer out of my comfort zone was, maar ondertussen ook mijn discomfort zone had verlaten. Gelukkig had ik goed gezelschap en kon ik -op enkele afdalingen na- blijven lachen. De natuur was prachtig, de route was lang en zwaar. Er waren stukken bij waar ik moest lopen, zowel bergop als bergaf en met de kilometer groeide mijn respect voor de wedstrijdrijders.

Eenmaal over de finish waren we nog net op tijd om de huldiging van de eerste drie dames en heren te zien en heb ik uitbundig staan klappen. Ik wist al wel dat mountainbike een bijzondere tak van de wielersport is, maar na deze ervaring heb ik pas echt veel ontzag gekregen voor de mountainbikers. Ik heb het nu zelf ondervonden. Op de mountainbike, that is where the magic happens.

 

(Hannah en Ellen finishte als 25e en 26e.)

Lees alle columns van Ellen