Ellen-van-Dijk-Header vertical stripe
Arrow
Arrow
Slider

[column] -Haat liefde-

columnjuni vlaanderenLees hier de column van Ellen van Dijk uit het juninummer van het blad Fiets.

Haat liefde
Nee hè. Daar sta ik weer. Met één been op de kasseien en één been in de goot. Ik rij de eerste koers van het jaar -de omloop het Nieuwsblad- en moet op de Paterberg bij het filerijden in het gootje weer van mijn fiets af. De Vlaamse klassiekers zijn mijn lievelingskoersen, maar ik heb een broertje dood aan de Paterberg. Ik haat die klim met z’n rot kasseien, stukken van 20% en irritante gootje. Ik heb hem nooit gemogen, al vanaf de allereerste keer niet.

Een jaar of 12 was ik. Samen met mijn ouders, mijn broer Peter en vriendinnetje Mariëlle kampeerden we in de omgeving van Oudenaarde. Mijn oudste broer Nico was er niet bij, hij was op een missie om profwielrenner te worden. Nico kwam alleen even op de fiets langs vanuit Nederland. Hij ging naar één of andere Kwaremont om die 17x op te sprinten. Ik had geen idee wat dat inhield en wenste hem veel plezier. Mijn ouders hadden geen bal verstand van ‘wedstrijd fietsen’, maar mijn moeder had in de campinggids gelezen dat er elk jaar een Ronde door Vlaanderen werd gereden. Daar wilden we ook wel wat van meemaken. Dus onderbraken we het vakantieritme van zwemmen, winkelen en gameboyen om een dagje te gaan fietsen. Omdat het natuurlijk wel leuk moest bleven, reden we met de auto naar de Paterberg en laadden de fietsen onderaan van de fietsendrager af. Eén voor één probeerden Peter, Mariëlle en ik de berg omhoog te rijden. Of nou ja berg, ik vond alle ophef over zo’n boerenstrontpad met wat keien eerlijk gezegd nogal overdreven. Maar wat we ook probeerden, Mariëlle en ik kregen het niet voor elkaar om fietsend boven te komen. We werden er chagrijnig van en wilden na de derde mislukte poging gewoon lekker een ijsje gaan eten. Peter fietste fluitend omhoog en wreef dat er de rest van de vakantie natuurlijk goed bij ons in.

Nu, vijftien jaar later haal ik de top van de Paterberg nog altijd vaker lopend dan fietsend. De frustratie dat het Peter toen al zo makkelijk lukte zit nog steeds diep. En die Kwaremont, hoe bestaat het dat Nico daar 17x achter elkaar omhoog is gereden?! In de dagen voor de Ronde van Vlaanderen dit jaar praat Nico op me in. "Als je nu gewoon van voren zit op die Kwaremont, dan kun je echt winnen!" Hij kan elke kassei van de klim natuurlijk uittekenen, maar ik probeer hem duidelijk te maken dat het niet zo simpel is. Niet iedereen houdt nu eenmaal zoveel van die klim als hij. Toch lukt het me dit jaar om solo de Kwaremont te bereiken. Ik rij de klim in een roes op, wat een mensen! Ik hoor of herken niemand, maar als ik bijna boven ben duikt Nico opeens voor me op. Hij is over drie hekken plus beveiligers gesprongen en schreeuwt de longen uit zijn lijf. Ik voel me sterker worden en schakel een tandje bij. Voor ik het weet draai ik een paar kilometer later de gevreesde Paterberg op. Ik stamp over het stuk van 20% en zie in mijn gedachten Peter voor me rijden. Hij drijft me tot het uiterste, mijn voorsprong loopt uit. Wat is het toch machtig mooi, dat boerenstrontpad.

Ellen van Dijk in de Ronde van Vlaanderen

 

Lees alle columns van Ellen